پایگاه شعر امام حسن مجتبی (ع)

[ اشعار مدح ، مناجات ، ولادت و شهادت ]

پایگاه شعر امام حسن مجتبی (ع)

[ اشعار مدح ، مناجات ، ولادت و شهادت ]

امام مجتبی (علیه السلام) فرموده است:
پرهیزکاری در بازگشت « به سوی خدا » و سررشته هر حکمت، و شرافت هر کار است، و هر کس از پرهیزکاران به کامیابی رسید به وسیله تقوا بوده است.
(تحف العقول، ص 234)

همدم یار شدن دیده تر می خواهد
پیر میخانه شدن اشک سحر می خواهد

عاشقی کار دل مصلحت اندیشان نیست
قدم اول این راه جگر می خواهد

بال و پرهای به دور و بر شمع ریخته گفت:
بشنود هرکه ز معشوق خبر می خواهد

هرکه عاش شده خاکستر او بر باد است
عاشق از خویش کجا رد و اثر می خواهد

هنر آن نیست نسوزی به میان آتش
پر زدن در وسط شعله هنر می خواهد

در ره عشق طلا کردن هر خاک سیاه
فقط از گوشه چشم تو نظر می خواهد

ظرف آلوده ما در خور سهبای تو نیست
این ترک خورده سبو رنگ دگر می خواهد

زدن سکه سلطانی عالم، تنها
یک سحر از سر کوی تو گذر می خواهد


تا زمانی که خدایی خدا پا بر جاست
پرچم حسن حسن در همه عالم بالاست


در کرمخانه حق سفره به نام حسن است
عرش تا فرش خدا رحمت عام حسن است

بی حرم شد که بدانند همه مادری است
ورنه در زاویه عرش مقام حسن است

بس که آقاست به دنبال گدا می گردد
ناز عشاق کشیدن ز مرام حسن است

دست ما نیست اگر سینه زن اربابیم
این مسلمانی ایران ز کلام حسن است

هرکه خونش حسنی شد ز خودی حرف شنید
غربت از روز ازل باده جام حسن است

حرم و نام و وجودش همه شد وقف حسین
هرحسینیه که بر پاست خیام حسن است

او چهل سال بلا دید بماند اسلام
صبر شیرازه اصلی قیام حسن است


ما گدائیم ولی شاه کریمی داریم
هرچه داریم ز تو یار قدیمی داریم


تا خدا با همه حُسن خود املایت کرد
چون جلالیت خود آیت عظمایت کرد

تا که در صورت تو عکس خودش را بکشد
همچونان روی نبی این همه زیبایت کرد

تا که قرص قمر ماه علی کامل شد
پرده برداشت ز رخسار و هویدایت کرد

تا ثمر داد نهالی که خدا کاشته بود
باهمه جلوه تو را شاخه طوبایت کرد

ریخت آب و سر مشک از کف هر ساقی رفت
بسکه مستانه و مبهوت تماشایت کرد

تا که اثبات شود بر همگان ابتر کیست
پسر ارشد صدیقه کبرایت کرد

تاشوی بعد علی میر بنی هاشمیان
صاحب صولت و شخصیت طاهایت کرد

بسکه ذات احدی خاطر لعلت می خواست
شیر نوش از جگر حضرت زهرایت کرد


با توسرچشمه کوثر شده زهرا یاهو
کوری عایشه مادر شده زهرا یاهو


انقطاع تو زِ هر سوز و گدازت پیدا
فاطمی بودنت از عشوه و نازت پیدا

سر سجاده تو گوشه ای از عرش خداست
سیر عرفانی ات از حال نمازت پیدا

هرکه آمد به در خانه تو آقا شد
هرچه جود و کرم از سفره بازت پیدا

گریه دار است چرا زمزمه قرآنت
حزن زهراییت از صوت حجازت پیدا

آتشی بر جگرت مانده که پنهان کردی
ولی آثارش ازین سوز و گدازت پیدا

وارث پیر مناجاتی نخلستانی
این هم از ناله شبهای درازت پیدا

محرم مادری و از سر گیسوی سپید
درد پنهانی و یک گوشه رازت پیدا


کاش مهمان تو و چشم پر آبت باشم
روضه خوان حرم و صحن خرابت باشم


روح تطهیر کجا وسوسه ناس کجا
دلبری پاک کجا خدعه خناس کجا

خون دلها وسط تشت به هم می گفتند
جگری تشنه کجا سوده الماس کجا

در چهل غمی که جگرت را سوزاند
ضرب دیوار کجا برگ گل یاس کجا

خانه ای سوخته و دست ز کار افتاده
ورم دست کجا گردش دسداس کجا

ای کفن پاره شده علقمه جایت خالی
بوسه تیر کجا دیده عباس کجا

داغ عباس چه آورد سر اهل حرم
غارت خیمه کجا جوری اجناس کجا


چون دل سوخته و جگرم می سوزد
تن و تابوت تو را تیر به هم می دوزد


قاسم نعمتی

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی